Ann

Overzicht compagnonsSpreek af met deze compagnon
Het ontroert me altijd wanneer ik * (de overledene) mag leren kennen. Door de verhalen, de herinneringen, de foto’s, de liefde en de worstelingen komt * weer tot leven en lijken we met zoveel meer mensen in de kring te zitten.

Hallo, ik ben Ann.

Toen ik nog geen vier jaar oud was, stierf mijn jongere boertje Tom. Dat legde een deken van verdriet over ons gezin en zorgde er misschien mee voor dat ik een ‘ernstig’ en soms heel weemoedig meisje werd. Als tiener zette ik me vaak bij het graf van mijn broertje en vertelde ik hem over mijn vreugdes en mijn zorgen. Hij luisterde altijd; het was voor mij een veilige plek!
 Wees gerust, ik heb zeker ook een flinke portie levenslust, vreugde en humor in mij, maar dat zwaardere kantje in mezelf heb ik mettertijd leren waarderen. Het maakt me gevoelig voor de schoonheid van het alledaagse (hoe het licht valt, hoe een zwerm vogels zwenkt in de lucht, voor de tere kracht van klaprozen…), voor verhalen van verdriet bij anderen, voor stilte, voor films en kunst waar de eindigheid van het leven in doorschemert… 


Toen ik 18 jaar was, verongelukte Koen, iemand die bezig was een vriend van me te worden. Mijn verdriet goot ik in teksten en poëzie, en ik besefte dat dit voor mij een krachtbron was…
 Ik ging Godsdienstwetenschappen studeren, niet zozeer om ‘het godsdienstige’, wel omdat ik naar zin en betekenis zocht en verlangde naar ‘diepte’ in ontmoetingen en ervaringen.


Na mijn studies woonde ik een jaar in Bolivia en werkte er met straatkinderen en jongeren. Erna bleef ik de ‘diepte’ opzoeken in mijn werk: ik begeleidde bezinningsdagen voor klasgroepen, was enkele jaren leerkracht godsdienst en ontmoette als ziekenhuispastor zieke en stervende mensen en hun familie… 


De laatste tien jaar begeleid ik voor KU Leuven ook lotgenotengroepen voor jongeren en studenten die iemand verloren zijn. Het ontroert me altijd wanneer ik * (de overledene) mag leren kennen. Door de verhalen, de herinneringen, de foto’s, de liefde en de worstelingen komt * weer tot leven en lijken we met zoveel meer mensen in de kring te zitten, sommigen zichtbaar, anderen onzichtbaar nabij.  


Graag wil ik jouw compagnon zijn in het Leuvense!