Ann V.

Overzicht compagnonsSpreek af met deze compagnon

Mijn verlieservaring

Toen ik nog geen vier jaar oud was, stierf mijn jongere broertje Tom. Dat legde een deken van verdriet over ons gezin en zorgde er misschien mee voor dat ik een ‘ernstig’ en soms heel weemoedig meisje werd. Toen ik 18 jaar was, verongelukte Koen, iemand die bezig was een vriend van me te worden. Mijn verdriet goot ik in teksten en poëzie, en ik besefte dat dit voor mij een krachtbron was. 

Wie ben ik? 

Ik heb een flinke portie levenslust, vreugde en humor in mij, maar mijn verlieservaringen gaven me ook een ‘zwaarder kantje’ dat ik mettertijd heb leren waarderen. Het maakt me gevoelig voor de schoonheid van het alledaagse, voor verhalen van verdriet bij anderen, voor stilte, voor films en kunst waar de eindigheid van het leven in doorschemert. 

Ik studeerde Godsdienstwetenschappen, niet zozeer om ‘het godsdienstige’, wel omdat ik naar zin en betekenis zocht en verlangde naar ‘diepte’ in ontmoetingen en ervaringen. Die diepte bleef ik nadien ook zoeken in mijn werk: ik begeleidde bezinningsdagen voor klasgroepen, was enkele jaren leerkracht godsdienst en ontmoette als ziekenhuispastor zieke en stervende mensen en hun familie. De laatste tien jaar begeleid ik voor KU Leuven ook lotgenotengroepen voor jongeren en studenten die iemand verloren zijn.

Lost & Co en ik

Het ontroert me altijd wanneer ik een overleden persoon mag leren kennen. Door de verhalen, de herinneringen, de foto’s, de liefde en de worstelingen komt hij of zij weer tot leven en lijken we met zoveel meer mensen in de kring te zitten, sommigen zichtbaar, anderen onzichtbaar nabij. Graag wil ik jouw compagnon zijn in het Leuvense!