Dominic

Overzicht compagnonsSpreek af met deze compagnon

Zo’n 20 jaar geleden stond geheel onverwacht mijn vader en een politieagent voor mijn deur. Intuïtief wist ik, hier klopt iets niet. Mijn moeder was op een zebrapad aangereden door een autobestuurder, die verblind was door de zon. Zo werd mijn moeder plots van ons weggerukt. Het niet kunnen afscheid nemen doet nog altijd pijn.

Ongeveer 15 jaar geleden werd mijn beste vriend en collega Bart getroffen door kanker. De laatste vier dagen en nachten heb ik samen met zijn vrouw aan het bed van Bart doorgebracht. Nadien heb ik, samen met de familie, de ganse uitvaartcermonie mogen samenstellen. Ondanks het verlies van mijn beste vriend was dit één van de mooiste en sereenste periodes uit mijn leven.

Nu, 10 jaar terug in de tijd, werd ik zelf zwaar ziek. Het verdikt was zwaar. Te veel ijzer in mijn bloed (hemochromatose) tasten mijn vitale organen, gewrichten en spieren aan. Bovendien ontregelt nog steeds mijn metabolisme zichzelf. Voor iemand die niet kan stilzitten kwam dit zeer hard aan. Leren leven met fysieke beperkingen en chronische pijnen was een zware opdracht maar wel gelukt dankzij goede coaching, begeleiding en vooral blij zijn wat ik wel nog kan.


“ Ze zeiden, zit neer.
Ik stond recht.”

Het leven is elke dag een geschenk maar ook een beetje afscheid nemen. Vroeger via mijn werk als vakbondsonderhandelaar en nu via mijn vrijwilligerswerk wordt ik elke dag geconfronteerd met één of andere vorm van afscheid nemen. Mensen verliezen hun werk, hun uitkering, een collega waar ze jaren mee samenwerken. Anderen verliezen hun partner, kinderen, familie, vrienden of buren.

Als voogd van niet begeleide minderjarige vluchtelingen komt afscheid nemen wel kort op mijn ziel. Jonge mensen die hun land, hun familie, hun vrienden en hun cultuur moeten achterlaten omwille van oorlog, repressie, racisme en onderdrukking hakt er diep in. In heel veel gevallen hebben deze jongeren al een vader, broer of oom die vermoord of ontvoerd zijn door IS, Taliban, Al Shabaab of lokale krijgsheren.

Ook in mijn ontmoetingen met mensen in armoede via het sociaal restaurant, sociale kruidenier en het wijkgezondheidscentrum kom ik afscheid nemen tegen. Mensen die hun werk, hun werkloosheidsuitkering of ziekte-uitkering verliezen, die uit hun huis dreigen gezet te worden omdat de huur niet meer kan betaald worden, kortom die voor een groot stuk door omstandigheden hun waardigheid verliezen zijn vormen van afscheid nemen.

Voor hen en voor jou wil ik graag een baken van licht, een richtingaanwijzer, een luisterend oor zijn, gewoonweg er zijn.