Heidi

Overzicht compagnonsSpreek af met deze compagnon

Alles leek me voor de wind te gaan, getrouwd met een prachtige man, zwanger van mijn eerste kindje.
Tot plots een goede vriend en overbuur op 30-jarige leeftijd om kwam bij een auto-ongeluk. Elke avond als ik de gordijnen sloot keek ik uit op zijn appartementje: ik zat heel de dag met hem in mijn hoofd. Hoe kon zo’n jong leven zo plots voorbij zijn?

Ik kreeg mijn eerste paniekaanval, doodsangsten stond ik uit, zo bang voor de dood. Er volgden er velen, waardoor ik wegzakte in een diepe depressie, terwijl ik 6 maanden zwanger was.

Ik volgde 3 jaar lang innerlijk-kind therapie, mijn hele jeugd werd uitgeplozen en bleek lang niet zo rooskleurig als ik dacht. Mijn depressie en angsten raakten hierdoor niet opgelost, maar het resultaat was dat mijn man en ik, onze dochter op een andere manier opvoeden. Waarvoor we tot op vandaag heel dankbaar zijn. Ze is een prachtige meid van 17.

Vele therapieën en alternatieve behandelingen later, was ik nog steeds niet waar ik wilde zijn: vrij van angst en de drive om te leven. Al 10 jaar lang zat ik gevangen in mijn depressie en angststoornis. Al 10 jaar overleefde ik, in plaats van te leven.

Mijn angst voor de dood, bracht ook angst om te léven!

Ik besloot een psychiater te bezoeken, 150 km bij mij vandaan, en met veel weerzin uiteindelijk toch te kiezen voor medicatie. Met hem heb ik een jarenlange zoektocht gekend naar de juiste medicatie. Ik ben een heel gevoelig iemand, waardoor ik heel veel bijwerkingen had. De psychiater zocht door tot ik medicatie had waardoor ik weer enigszins kon leven. Mijn angsten en depressie verdwenen, wat er voor in de plaats kwam was een vlak leven, weinig ups en downs, mijn gevoelens leken niet meer te bestaan. Enkel mijn dochter kon er soms doorheen komen.

In de loop der jaren begon ik vrijwilligerswerk te doen, waardoor ik me toch nuttig voelde. Het was direct duidelijk waar ik vrijwilligerswerk wilde doen.Mijn eigen lieve grootmoeder kreeg botkanker toen ik 14 was. De hysterische reactie van mijn moeder toen ze dit te horen kreeg, zal me altijd bijblijven. Vanaf dat moment dacht ik bij elk raar ding dat ik voelde in mijn lijf, dat ik kanker had. Mijn grootmoeder heeft nog 8 jaar geleefd, maar was vrijwel altijd bezig met 1 of andere behandeling, chemo, bestraling, bloedtransfusies. Ze leed heel veel pijn, maar tot een week vóór haar overlijden, zei ze: ik wil alles doorstaan, als ik maar niet dood moet gaan...

7 jaar lang ben ik vrijwilliger geweest in een open huis voor mensen met kanker, 2 jaar ben ik buddy geweest van een jonge vrouw die borstkanker heeft gehad. Nog steeds hebben we een hechte vriendschap. De zomer van 2017 ging ik mee als monitor bij het kinderkankerkamp.

Begin 2017, met de psychiater terug op zoek naar medicatie, die ervoor zou zorgen dat mijn gevoelens niet meer zo ondergesneeuwd zouden zijn. Eind mei 2017, was het eindelijk zover, ik begon stilaan terug te voelen, wat een heerlijke ervaring ! Het voelde alsof ik terug grond onder mijn voeten had, van hieruit kon ik eindelijk gaan werken aan mijn groei, aan mijn genezing.

Februari 2018, schreef ik mij in voor een online-traject: Durf weer te verlangen. Dit was de start van mijn totale transformatie. In contact komen met mijn diepste verlangens, waar zou ik nou écht blij van worden, wat wilde ik precies in mijn leven?

Ik maakte kennis met 'access consciousness', een heel andere manier van in het leven staan. Niet langer leven vanuit beperkingen, maar de oneindige mogelijkheden zien. Heel bewust leven, in diepe verbinding, met je ware zelf. Daardoor kon ik de oordelen over mezelf loslaten en mijn beperkende gedachten overstijgen. Ik leerde mijn drang naar controle meer en meer loslaten.

Zo kon ik één van mijn verlangens waarmaken: een reis naar India, naar een andere cultuur. Ik voelde dat deze reis een heleboel veranderingen zou teweegbrengen in mijn leven. Op de 3de laatste dag, ontmoette ik een man, die gevoelens bij me losmaakte, die ik nooit eerder had gevoeld. We namen geen afscheid, onze laatste woorden waren, ooit zien we elkaar weer.

Een maand later, gingen mijn man, mijn dochter en ik op vakantie. Al jaren leefden we meer als broer en zus, dan als liefdespartners. Op die reis maakte ik de beslissing, om elkaar los te laten als man en vrouw. Samen vertelden we het aan onze dochter. Met z’n 3-en op het grote bed, huilden we.

Het klinkt misschien vreemd maar de rest van de vakantie was eigenlijk heerlijk. Ik had niet langer verwachtingen naar mijn man, de druk viel weg, en de connectie was groter dan we de laatste jaren hadden ervaren. Mijn man vond een huis op 150 meter bij mij vandaan, heel handig voor onze dochter en we regelden co-ouderschap. Ondertussen zijn mijn man en ik elkaars beste vrienden, we vertellen elkaar zo goed als alles, we gunnen elkaar het mooist mogelijke leven en steunen elkaar door dik en dun. Wij hebben een ‘droomscheiding’, zeg ik altijd.

Na de beslissing om te scheiden, nam ik contact op met die bijzondere Indische man, we hadden vanaf toen elke dag contact. Eind oktober ging ik terug naar India om te kijken, wat dat was, wat er tussen ons was. Er bleek veel liefde en een diepe connectie te zijn. We hebben vanaf dan officieel een lange afstandsrelatie, die tot op de dag van vandaag alleen maar hechter wordt.

November 2018 ging ik mezelf helemaal verdiepen in access consciousness, dit bracht mij op korte tijd zoveel, alle pijnen en trauma’s vanuit mijn jeugd, geraakten eindelijk geheeld, ik begon te leven vanuit vertrouwen. Ik vond eindelijk zelfliefde, mijn eigenwaarde groeide zienderogen, ik leerde een diepe connectie te maken met mijn lijf, mijn lijf dat nu mijn gids is in het leven. Ik ontwikkelde een onvoorwaardelijke liefde voor alles en iedereen. Daardoor kan ik anderen makkelijk de ruimte geven zichzelf te zijn, zonder oordeel. Ik heb niets meer van anderen nódig omdat ik alles in mezelf kan vinden. Alles wat anderen me geven, voelt als kadootje waar ik veel dankbaarheid voor voel.

Een volgende stap was dat ik een eigen coachingspraktijk Beyond Control starttte. Mijn doel is om mensen die vastlopen op welk gebied dan ook in hun leven, terug bij zichzelf te brengen, hen te leren wat ik zelf heb geleerd het voorbije jaar. Mensen te brengen naar een leven dat bij hun ware zelf past, hen te leren zichzelf lief te hebben en het leven vollop aan te gaan.

Ik startte ook een opleiding rouw-en stervensbegeleiding, de confrontatie met de dood, die mij bracht tot angst en depressie, bracht mij uiteindelijk bij het leven dat ik nu heb. Ik voel een diepe connectie met dit thema, en wil mensen ook hier in begeleiden.

Waarom ik graag compagnon wil zijn voor Lost & Co is omdat, toen ik mijn gezondheid verloor, mijn leven verloor, mezelf zo eenzaam voelde, er niemand was die mij écht begreep. Ik wil voor anderen diegene zijn die luistert en hen wél begrijpt. Zowel in mijn praktijk, als voor de mensen die de weg vinden naar Lost & Co.

Met mijn verhaal, wil ik ook graag inspireren, dat hoe lang je ook al in de rouw bent, hoe lang je jezelf al slecht voelt, en het gevoel hebt er nooit uit te geraken, dat er altijd nog hoop is ... op een dag kan je de juiste persoon tegenkomen, het juiste traject, dat jou écht terug op weg kan helpen naar een mooi leven...

Ik luister graag naar mensen en wil er voor je zijn, dus ik sta voor je klaar om een fijne wandeling te maken (dat babbelt goed), of naar je verhaal te luisteren in een gezellig koffiebarretje. Misschien kan daarbij mijn verhaal inspirerend zijn voor jou.