Ilse

Overzicht compagnonsSpreek af met deze compagnon

Verlies en verdriet en hiermee omgaan … ik ken het vanbinnen en van buiten.

Ik verloor mijn beide grootvaders aan kanker in mijn tienerjaren. Een jeugdvriendin die me zonder boe of ba en totaal onverwacht uit haar leven schrapte. Mijn schoonmoeder overleed plots aan een hersenbloeding nog voor ik met haar jongste zoon trouwde. Kanker en de dood van mijn vader. Het ongeval en het overlijden van mijn schoonvader. De echtscheiding van schoonzus en schoonbroer, van vrienden. Het moment dat het me allemaal te veel werd en ik in een zwart gat belandde. Mijn gezondheid liet het afweten, ik kreeg onverklaarbare allergieën. mijn moeder die nu dementerend is… De beslissing om een punt achter onze relatie te zetten omdat ik de man waarop ik verliefd was geworden niet meer terug vond in de man waar ik toch al 28 jaar mee getrouwd was. Hoe hard ik ook probeerde, niets bracht hem terug. Tot ik borstkanker kreeg. Geluk bij een ongeluk. Ik had dan wel kanker, maar ook mijn man terug.

Ja, ik schrok zelf ook toen ik deze opsomming zwart op wit zag staan…

Al deze ervaringen maken deel uit van wie ik vandaag ben, zonder dat ze mijn leven nog beheersen. Ze zijn er, laten zich zo nu en dan voelen en verdwijnen dan weer naar de achtergrond. Dat kan alleen maar omdat ik het geluk heb gehad omringd te zijn door schatten van mensen die me de tijd hebben gegeven om mijn evenwicht te hervinden. Er waren er ook anderen, hard, koud, kwetsend… maar die konden niet op tegen die onbetaalbare mensen. Daardoor ken ik dus de waarde van een aandachtig luisterend oor, een blik van (h)erkenning, bevestiging van gevoelens, een knuffel, een arm om je schouder, een veelzeggende stilte…

Zelf iets kunnen betekenen voor anderen, daar word ik echt intens gelukkig van. Toen ik nog voor de klas stond, konden leerlingen met alles bij me terecht.

Ook leden en vrijwilligers van BOKS vzw wisten dat ze bij mij terecht konden… Vrienden en vreemden lijken te weten en aan te voelen dat ik kan en wil luisteren als ze er nood aan hebben. Ik heb altijd veel vrijwilligerswerk in de pastoraal gedaan en in 2018 nog enkele maanden bij Kom op tegen Kanker.  Deze maand start ik als co-begeleider in een rouwgroep die Rouwzorg Vlaanderen organiseert in Lier voor alle soorten verlies en alle leeftijden.

Ik geloof in de kracht van zwijgend aanwezig zijn, een vleugje humor, een warm hart en een glimlach. En ook dat je de dingen geen plaats moet geven: ze hebben hun plaats al ingenomen in je hart.

Misschien mag ik met jou een stapje zetten zodat ook jij het evenwicht (terug) vindt of kan vasthouden? Ik heb tijd voor jou…