Hilde

Overzicht compagnonsSpreek af met deze compagnon

Mijn dochtertje Lotte was 10 maanden toen ze plots stierf. BAM!

Mijn wereld stond op zijn kop. Illusies werden doorprikt. Ik bleef achter met een gevoel van fundamentele onmacht, onzekerheid en eenzaamheid.

Zo’n diep verdriet ervoer ik nooit eerder. Zo “beestig huilen” deed ik nooit eerder. Niemand kon voelen wat ik voelde, ook mijn dierbaarste naasten niet.

Ik besefte dat het een eenzame weg zou worden.

Ik ging op pad.

Aanvankelijk zocht ik me te pletter, ik volgde mindfulness en therapie, ik las boeken, ik wandelde naar Compostela,… Kleine puzzelstukjes, zo bleek nadien. De belangrijkste bijdrage aan mijn herstel bleek “tijd” en “warmte van mensen om me heen”, compagnons zoals je wil.

Ondertussen zijn we vele jaren en een aantal “verliezen” later. Mijn broer overleed onverwacht aan hartfalen, mijn vader stierf na een lange aftakeling door Parkinson. Ik verloor mijn huwelijk, enkele vriendschappen, verschillende overtuigingen …

Uit al deze gebeurtenissen leerde en “won” ik ook veel. Ik relativeer meer, ik geniet van het kleine, ik maak bewustere keuzes, ik zorg voor perspectief in mijn leven. Kortom, ik ben tevreden en dankbaar voor wat het leven mij te bieden heeft, ondanks en dankzij alles.

Zin in een babbel of een wandeling? Contacteer me gerust voor een momentje tijd en warmte.