Robin

Overzicht compagnonsSpreek af met deze compagnon

Mijn vader Marc kreeg in juni 2012 de diagnose ALS. Hij heeft nog drie jaar met die ziekte geleefd en ik heb van begin tot eind aan zijn zijde gestaan. Omdat mijn vader in een rolstoel belandde, heb ik een aangepaste auto gekocht om hem te vervoeren. Al snel kreeg ik ook vragen van anderen. Zo is Brants vervoer ontstaan, mijn zaak in mindervalidenvervoer.

Anderhalf jaar na de opstart is mijn vader overleden. Hij heeft voor euthanasie gekozen. Hij was 55. Hij heeft die dag nog oesters gegeten en champagne gedronken. Het was een feestelijk afscheid, met heel de familie. Hij is gestorven zoals hij in het leven stond.

Als je een diagnose van zo’n ziekte krijgt, dan weet je vanaf dag één dat het afscheid onontkoombaar is. Je stelt je de vraag wat je samen nog wil doen, wat het belangrijkste is. Je moet van elke seconde genieten, maar tegelijk kan je jezelf ook voorbereiden op de dag dat die persoon er niet meer is. Dat maakte het verlies hanteerbaar. Natuurlijk mis ik hem nog vaak, bijna elke dag denk ik nog aan hem. Ik weet dat hij trots was op wat ik heb gerealiseerd, op datgene waar ik nog steeds dagelijks mee bezig ben.

In mijn taxi praat ik veel met mensen. Ik heb een heel persoonlijke band met mijn klanten. Sommige mensen willen gewoon even hun hart luchten. Maar er zijn ook mensen die blijven vastzitten in dat verhaal en niet verder kunnen met hun leven. Met hen probeer ik samen te zoeken naar wat een volgende kleine stap kan zijn. Mijn eigen verhaal helpt daarbij. Er zijn altijd mogelijkheden om de beste versie van jezelf te worden, daar geloof ik echt in.