Mijn verlieservaring
Al van kinds af aan voelde ik dat mijn vader emotioneel niet echt aanwezig was. Fysiek was
hij er wel, maar op emotioneel vlak miste ik veel. Mijn moeder probeerde dat gemis zoveel
mogelijk op te vangen, en ze gaf alles wat ze in zich had. Dat was ontzettend veel.
Toen mijn moeder overleed, voelde het alsof er ook een deel van mezelf voorgoed verdween.
Met de tijd heb ik geleerd dat de mooie herinneringen aan haar zijn gebleven. Die
herinneringen hebben de pijnlijke leegte stukje bij beetje mee verzacht.
Doorheen de jaren werd ik daarnaast geconfronteerd met verschillende verlieservaringen:
twee echtscheidingen, het overlijden van mijn vader en mijn schoonbroer, en een familie die
zwaar werd getroffen door suïcides. Elk verlies liet zijn sporen na en bracht momenten van
verdriet, machteloosheid en zoeken met zich mee.
Toch was het mijn burn-out, anderhalf jaar voor corona, die voor mij aanvoelde als het
grootste “levende verlies”. Daar heb ik ervaren hoe klein en kwetsbaar je je kan voelen in een
maatschappij waarin werken vaak gelijkstaat aan waarde hebben. Het confronteerde mij met
grenzen, met verdriet, maar ook met mezelf.
Het leven bracht me meermaals aan het wankelen, maar telkens vond ik opnieuw de kracht
om recht te staan. Niet omdat het makkelijk was, maar omdat ik ben blijven geloven dat zelfs
na verlies en pijn opnieuw licht en verbinding kunnen ontstaan.
Wie ben ik?
Ik ben een positief vooruitkijkende vrouw die, ondanks de vele tegenslagen, altijd is blijven
geloven dat het wel weer goed komt. Niet uit naïviteit, maar vanuit een sterk
doorzettingsvermogen en de overtuiging dat sommige dingen simpelweg te mooi zijn om op
te geven.
Daarnaast ben ik mama van vier prachtige kinderen, die mij elke dag opnieuw laten genieten
van kleine gelukjes. Dankzij hen heeft elke dag wel iets magisch.
Lost & Co en ik
In mijn inmiddels 36-jarige carrière als verpleegkundige heb ik het zorglandschap sterk zien
veranderen. Waar er vroeger meer ruimte was om écht aanwezig te zijn voor de patiënt en zijn
noden, merk ik vandaag dat de zorg steeds vaker evolueert naar een verdienmodel, waarbij het
menselijke aspect naar de achtergrond verschuift.
Omdat dit haaks staat op mijn eigen waarden en normen, ben ik op zoek gegaan naar een
manier om opnieuw warme, oprechte zorg te kunnen bieden. Die vond ik bij Lost & Co.
Vanaf het eerste gesprek voelde het als thuiskomen. Een warme omgeving waar
menselijkheid, empathie en échte verbinding centraal staan. Precies waar ik zelf voor sta.
Ik bied een luisterend oor, veel empathie en vooral de ruimte om volledig jezelf te mogen
zijn; ook met je verdriet, twijfels en noden. Ik probeer aan te voelen wat jij op dat moment
nodig hebt, zonder oordeel, maar met oprechte aandacht en warmte.