Mijn verlieservaring
Verlies van dierbaren is iets wat vroeg of laat in elk mensenleven aan bod komt. Het verlies van mijn grootouders, die een gezegende leeftijd hebben bereikt en dus een heel leven hebben geleid, wordt in zekere zin beschouwd als 'de normale gang van zaken': verdrietig en pijnlijk, maar te verwachten. Daarnaast heb ik tot op heden twee mensen verloren wier overlijden minder 'normaal' was, en die een grote impact hebben gehad op wie ik vandaag ben en hoe ik in het leven sta.
Op mijn twaalfde verloor ik mijn papa aan maagkanker. Ik kan mij het moment dat ik ontdekte dat hij ziek was nog goed herinneren. Ik was op skistage in Italië met klasgenootjes. Een week vol sneeuw en lachen. Toen ik thuiskwam, vertelde mama mij dat papa in het ziekenhuis lag. Dat hij heel erg ziek was. Het is toen snel gegaan. Twee maanden later was hij er niet meer. Mama en ik bleven achter, met zijn tweeën.
Zeven jaar later, op mijn negentiende, volgde een nieuwe verlieservaring. Mijn hartsvriendin, die ik kende van mijn vier jaar, pleegde zelfmoord. Zij was net als ik chinees geadopteerd waardoor we een bijzondere connectie hadden. De dood van mijn papa was al een heftig gebeuren, maar het overlijden van mijn hartsvriendin zette mijn wereld op een andere manier op zijn kop. De persoon die ik gedurende heel mijn kinder-, tiener- en pubertijd aan mijn zij had gehad, was er plots niet meer.
Deze ervaringen hebben iets blijvends in mij achtergelaten. Existentiële vragen, de kwetsbaarheid van het bestaan, hoe mensen omgaan met pijn en verlies,... ik sta daar tot op de dag van vandaag geregeld bij stil. Niet als abstracte thema's, maar als dingen die ik van binnenuit ken.
Wie ik ben
Ik omschrijf mezelf als een introvert, rustig, empathisch en gevoelig persoon met een grote verbeeldingskracht. Ik filosofeer graag, doe aan illustrated journaling, luister naar sprekers over non-dualiteit en geniet van de kleine dingen in het leven: een goed gesprek, vers fruit, een kleurrijke avondhemel die de zon van morgen belooft, de rust van een ongedwongen dag.
Lost & Co en ik
Wat mij aantrekt in Lost & Co is iets wat eenvoudig klinkt maar allesbehalve vanzelfsprekend is: echte ruimte maken voor iemands zijn. Aanwezig zijn met volle aandacht en zonder oordeel, ook als het rommelig is, stil, of moeilijk te verwoorden. Ik weet uit eigen ervaring hoe helend het kan zijn als iemand er gewoon voor je is. Als compagnon wil ik datzelfde voor iemand anders kunnen betekenen.