Leen

Overzicht compagnonsSpreek af met deze compagnon

We verliezen een droom, een relatie, een plek, een geliefde.
En bij elk afscheid verliezen we een beetje van onszelf.
Zo lijkt het wel.


Ik was nog jong toen een auto-ongeval me deed botsen op de realiteit van mijn eigen eindigheid.
Soms heb je maar één tel nodig om de broosheid van een leven te begrijpen.
Mét het ontwaken, kwam ook de dankbaarheid om de nieuwe kans. Dat besef zou me parten
spelen voor de rest van mijn leven.


Toen ik in november ’19 mijn vader verloor en 6 maanden later mijn moeder in volle coronatijd,
deed sterven de deur van mijn eigen leven open.
Afscheid nemen van hen die mij het leven gaven veranderde de plek van mijn bestaan. Het schudt
aan de takken van de levensboom, het nodigt me uit om naar een nieuwe verbinding met
geliefden-aan-de-overkant te zoeken en naar een nieuwe grond om op te (be)staan.
Dat beiden mochten sterven in hun vertrouwde omgeving, thuis opgebaard blijven in nabijheid van
geliefden is een geschenk dat nog nazindert en mijn rouwproces voorwaar verzacht.
Gracias a la Vida.


En ondertussen blijft het leven me leren over afscheid nemen en ervaar ik dat alles wat me
gegeven is tijdelijk is. Of zoals André Aciman zegt: “Zelfs de dingen die verondersteld worden te
blijven, laten marge voor verdwijning.”

*

Beroepshalve werk ik deeltijds in een voorziening voor mensen met een mentale beperking.

Daarnaast werk ik als zelfstandige uitvaartbegeleider en ga met nabestaanden enkele dagen op
weg tussen sterven en uitvaart.
Soms ga ik in gesprek met zij die op de drempel van sterven staan en kijken we of er nog iets
gezegd, geschreven of gedeeld wil worden.
Nabij mogen zijn op deze momenten in een mensenleven, waar de grens tussen leven en sterven
nog slechts als een draad van zijden is, toont me hoe krachtig breekbaarheid kan zijn.
Gesprekken over de dood gaan altijd over het leven. Over schoonheid, liefde, troost.

In het landschap van rouw bestaat geen landkaart, en dus leidt het langs ongekende paden.
We wandelen een beetje op de tast met ons eigen tempo als de enige gids.
Wat de tocht des te heilzamer maakt, zijn tochtgenoten. Compagnons de route.
Zo wil ik er voor jou zijn.