Martine

Overzicht compagnonsSpreek af met deze compagnon

Eind juli 2019….

Het verdict na een dag helse buikpijn. We hoorden dat Marc mijn man kanker had en enkel palliatief kon behandeld worden.

Vechter als hij was heeft hij gestreden al een leeuw, maar de strijd was oneerlijk en ruw. Na amper 4 maanden, waarvan bijna de helft in het ziekenhuis en weinig kwaliteit heeft hij de strijd opgegeven.  
Toen mensen me zeiden : geniet van de mooie momenten, wist ik niet wat ermee te doen.  Alle dromen die we hadden in één keer weg.

Pas na zijn overlijden besefte ik wat mooie momenten zijn. We hebben samen met de kinderen zoveel gepraat, intens genoten van elkaar.  De week voor zijn overlijden was warm en intens. Hij wilde van zoveel mensen zelf persoonlijk afscheid nemen, hield zich sterk overdag.
Nog even naar huis om er zeker van t zijn dat alles goed was uitgelegd en geregeld.
De dag van zijn overlijden was intens maar ook warm en mooi en we kijken er met een goed gevoel op terug, alles is verlopen zoals hij het wilde.

Dan kwam de leegte….. uur per uur, dag na dag, week na week, in overlevingsmodus.
De schrik om terug te gaan werken. Als vroedvrouw werk ik op intensieve neonatologie bij extreem prematuren en zwaar zieke pasgeborenen. Zou ik de stress aankunnen, het verdriet van ouders kunnen begeleiden?
Toen ik enkele weken aan de slag was, veranderde de wereld, corona legde de hele maatschappij stil en alle me zo dierbare contacten vielen weg.
Toen heb ik ten volle beseft dat mensen elkaar nodig hebben, voor een babbel, een wandeling , een warm gebaar.  Het zaadje om compagnon te worden was al geplant, maar is toen enkel maar gegroeid.

Graag wil ik een houvast zijn om met ieder van jullie op pad te gaan, een wandeling , een koffietje, een luisterend oor. Een moment van herkenning en erkenning delen. Ergens op zoek gaan naar het einde van de tunnel, en het licht tegemoet wandelen.

  ‘Als rouwen liefde is, waarom zou je dan willen dat het stopt.’
                                                            Johan Terryn, Het uur blauw