Mijn verlieservaring
Mijn grote levensverliezen zijn pas in mijn volwassen leven gebeurd want de ongeschreven logica van het leven, van familiestambomen werd gerespecteerd. Eerst verloor ik mijn grootouders en toen was ik ‘al’ 23, 28, 30 en 31 jaar. Dit was mijn eerste verdriet en ik leerde rouwen. ‘Pas’ toen ik 49, 50 jaar en ouder was, verloor ik heel heftig zeer dichtbije mensen. Bert, neef-vriend aan zelfdoding; Wim, bijzondere natuurvriend aan hartfalen in zijn slaap. De eerder geoefende rouw hielp mij van geen kanten. Ontredderd, overrompeld, ontregeld, zwaar gekwetst en mijn leven zwaar vertraagd kwam ik tot de vaststelling dat ik de mensen rondom mij nodig had. Het deed zo veel pijn en het was voelen op het moment zelf wat ik zocht, wat ik nodig had. Vooral mijn bewuste vertraging in het dagelijks leven werd en is nog altijd één van mijn belangrijkste rouwmethodes.
Ondertussen verloor ik mijn vader en schoonvader. Met het begrijpelijke van hun hoge leeftijd en ziekte moest ik toch opnieuw leren rouwen, omdat ze vaders waren. Alles opnieuw te herdoen maar niet meer met schrik. Mijn schoonzus Carine verloor ik aan ALS en sindsdien hou ik niet meer van het woord ‘als’.
Zo herinner ik mij gedetailleerd elk rouwproces: hoe ik toen gerouwd heb, wie er toen naast mij stond, wat mij hielp en niet hielp,… Verliezen mogen en willen niet vergeleken worden. En toch is mijn verlies in 2023 van Christine, mijn dierbaarste nicht, zo apart belangrijk. Ze was mij zo dierbaar omdat ze tijdens mijn zware burnouts liefstreng goed voor mij gezorgd heeft. Het was ook haar verlies dat mij inspireerde tot het ontwerp van de pin rouwend hart. Daardoor droeg ik voor de allereerste keer in mijn leven mijn rouw, mijn verdriet zichtbaar in mijn dagelijks leven. Dit rouwjuweel is te koop bij Lost & Co.
Wie ben ik?
Aan 62 jaar zeg ik ongegeneerd dat ik de reïncarnatie van De Kleine Prins ben. Of van zijn auteur Antoine de Saint-Exupéry. Mijn vrouw en kinderen zeggen dat ik niet volwassen ben – en ze hebben een beetje gelijk. Al heel mijn leven ben ik een verwonderaar en ontmoeter: ik word zo intens gelukkig van ontmoetingen en zelden noem ik ze toevallig. Zijn ze het ooit wel? Het zijn vooral de ontmoetingen en De Kleine Prins die mij tijdens mijn heftige professionele carrière gezond hielden, niet in het minst mentaal.
Lost & Co en ik
Terwijl ik al mijn hele leven aandacht had voor rouw en ook voor het verdriet van anderen, schonk het toeval mij een interview van Kathleen Roskams. Daarin vertelde ze alles wat ik ook denk over rouw. En dan ben ik Kathleen om zo veel dankbaar: ze nodigde mij uit, bracht meer structuur in mijn omgang met rouw, ik ontmoette zo’n fijne mensen als collega’s. En hoe meer ik in Lost & Co groeide, hoe beter ik als nooit tevoren wist wat mijn plaats en missie in dit leven is: ik ben er voor jou die verdriet heeft, die rouwt, die woorden zoekt om erover te kunnen vertellen,…
Slagzin
Alleen met het hart kun je goed zien; het essentiële is voor de ogen onzichtbaar. (Uit: De Kleine Prins)